Welcome to the "Dawn Of Battle"


Greetings to everyone,

"In a society that I hate deeply and scars my soul daily, the foundations and rules of which I deny, being likeable would mean that I am starting to look like it..."

This is the quote that I live by the last few years but come to think of it, I could as well be living by that particular quote all my life, without even knowing it.

The purpose of this blog is to gather all my thoughts in one place, nothing fancy, just a piece of me. The articles that I write are a blend of my experiences and thoughts.

I hope some of you enjoy what you read here and Ι welcome you all to walk down that road together.

10/30/12

«Θα ζεις για να δουλεύεις και να τους τα ακουμπάς…»



«Θα ζεις για να δουλεύεις και να τους τα ακουμπάς…»



Μετά από πολύ καιρό βρήκα μια κάπως πιο σταθερή δουλειά. Μετά από λίγο καιρό μου ανακοίνωσαν πως δε θα μου ανανεώσουν την δίμηνη, εξάωρη και κακοπληρωμένη σύμβασή εργασίας. Δεν απογοητευόμαστε, προχωράμε. Κρατάμε όπως πάντα τα καλά, σβήνουμε τα -λίγα- άσχημα και προχωράμε παρακάτω. Ανοίγω ένα κουτάκι που μου έφερε από Αμερική σαν δώρο, μια φίλη μου την οποία ξαναείδα στη δουλειά μετά από πολύ καιρό, να φάω μια καραμέλα, μια απ’τις τελευταίες του κουτιού, όπως είναι και μια απ’τις τελευταίες μέρες που διανύω στη δουλειά πλέον. Δύσκολες εποχές να βρεις δουλειά πλέον (no shit Sherlock!). Πόσο μάλλον στο χώρο που κυρίως εργαζόμουν πάντα, το αεροδρόμιο, το όποιο έσφυζε από ζωή και από εργασιακές ευκαιρίες. Πάει και αυτός ο χώρος, συρρικνώνεται. Συγχωνεύσεις επί συγχωνεύσεων, σε συνδυασμό με μόνιμες αποχωρήσεις εταιριών από Ελλάδα, το «μικραίνουν» όλο και περισσότερο, όπως μικραίνει εργασιακά όλη η χώρα.

Μιλάω με πολλούς που σκέφτονται τα κλασσικά ενδεχόμενα εργασίας στην επαρχία και το εξωτερικό. Γνώμες, ιδέες, απόψεις, ο καθένας λέει το μακρύ και το κοντό του. Άλλοι εκθειάζουν κι άλλοι θάβουν. Ζώντας ο ίδιος κάποια χρόνια στην επαρχία και κρατώντας, όσο γίνεται, μια κάποια επαφή, βλέπω πως μόνο εύκολη δεν είναι η όποια αρχή εκεί. Οι περισσότεροι ασχολούνται με την οικογενειακή επιχείρηση, όποια κι αν είναι, άλλοι τρώνε επιδοτήσεις, άλλοι κάνουν πέντε δουλειές και φυσικά υπάρχουν κι εκεί τα δημόσια επαγγέλματα ακόμα σε πληθώρα. Έχοντας ζήσει κάποια χρόνια στην Άμφισσα, την Άνδρο και την Μάνη, με την οποία κρατάω πολλές επαφές λόγω καταγωγής, δεν είδα ποτέ κάποια μεγάλη εργασιακή προοπτική. Εποχιακά και ευκαιριακά γίνονται όλα και με την αλλαγή της εποχής, συνήθως αλλάζουν και οι ανάγκες, άρα και η επαγγελματικές ενασχολήσεις του καθενός. Είναι βούρκος δυστυχώς, οι περισσότεροι βαλτώνουν, χωρίς φυσικά να λείπουν και κάποιες λίγες περιπτώσεις που πάνε καλά. Απλά οι πιο πολλοί ακόμα κι εκεί κυνηγάνε το εύκολο κέρδος (επιδοτήσεις, φωτοβολταϊκά, καλλιέργεια τρούφας/σαλιγκαριών, κλπ) σχεδόν κανείς δε πάει να ξεκινήσει κάτι δύσκολο απ’το τίποτα. Και πώς να το κάνεις κιόλας όταν το ίδιο το κράτος, σου κόβει τα φτερά κι εκεί στις περισσότερες περιπτώσεις. Δεν είναι λίγοι αυτοί οι οποίοι έχουν μεταφέρει ολόκληρες τις επιχειρήσεις τους στη Ρουμανία ή σε άλλες χώρες, όπου το κόστος συντήρησής τους είναι τρομερά μικρότερο.

Πολλοί πάλι φεύγουν για το εξωτερικό. Εκεί τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα, αρκεί να έχεις βρει κάτι πριν φύγεις. Ξέρω ουκ ολίγα παραδείγματα φίλων, οι οποίοι έφυγαν με πολλές ελπίδες, αλλά γύρισαν πίσω απογοητευμένοι. Ξέρω φυσικά και αρκετά αντίστοιχα παραδείγματα φίλων, οι οποίοι έχουν κάτσει έξω και είναι φοβερά ικανοποιημένοι. Κρίνοντας οπότε από τα ποσοστά, θα έλεγα πως έξω, υπάρχουν περισσότερες ελπίδες απ’ότι στην επαρχία. Το θέμα είναι ότι, αφού το ευρώ καταρρέει, αξίζει να κυνηγήσεις μια δουλειά εντός Ε.Ε., ή θα ήταν προτιμότερο να ψάξεις Αυστραλία, Καναδά, Αμερική ή ακόμα και Αφρική ή Ασία;

Το κακό είναι ότι ο καθένας μας είναι μια ξεχωριστή περίπτωση, οπότε σπάνια μπορεί κάποιος να ενημερώσει κάποιον άλλο με σιγουριά για τις εργασιακές συνθήκες, διότι κρίνει με βάση τον εαυτό του. Για να πάει κάποιος στην Αυστραλία για εργασία π.χ., δίχως να’χει γνωστό εκεί η συγγενείς, χρειάζεται να έχει αποδεδειγμένη προϋπηρεσία το λιγότερο 4 ετών πάνω στο συγκεκριμένο επάγγελμά του, όπως και επίσημο πτυχίο. Να ανήκει σε κάποιο απ τα επαγγέλματα στις λίστες που εκδίδει η πρεσβεία, να γνωρίζει παρά πολύ καλά Αγγλικά, να μην έχει απλά μια υποτυπώδη μόρφωση. Τα είδα και τα επαγγέλματα που ζητάνε. Εμένα με πιάνουν κάποια, πολύ λίγα. 10-15 χιλιάδες άτομα ζήτησαν αρχικά, πήραν 2-3 χιλιάδες, έμειναν οι 500 προς το παρόν. Σίγουρα ανοίγουν ακόμα θέσεις εργασίας, αλλά τα πράγματα κινούνται με αργούς ρυθμούς λόγω αυξημένης προσφοράς.

Άκουσα κάπου ότι η Νορβηγία είναι σε καλή οικονομική κατάσταση αλλά μπορεί να είναι και φήμες. Υπάρχει λένε βέβαια έντονος ρατσισμός και δεν μιλούν Αγγλικά. Εκτός του ότι η Νορβηγική γλώσσα είναι από τις δυσκολότερες που υπάρχουν βέβαια, ρατσισμός υπάρχει παντού. Ακόμα και κοινωνικός ρατσισμός που για μένα είναι χειρότερος. Ακόμα και στην ίδια μου τη χώρα. Πλέον είναι το ίδιο (που λέει ο λόγος) να σε μισούν επειδή σε θεωρούν "κακό ξένο", παρά επειδή δε σε θεωρούν τόσο "καλό Έλληνα" όσο αυτοί.

Όσον αφορά το εργασιακό και πάλι…

Με λίγα λόγια απ’ότι κατάλαβα μονό πολύ μορφωμένοι άνθρωποι με κρατικά πτυχία, απόφοιτοι πανεπιστήμιου, με «δυνατά» αντικείμενα σπουδών, έχουν ελπίδα για άμεση και γρήγορη μετανάστευση. Η φτωχολογιά δυστυχώς δεν έχει πολλές ελπίδες για μια καλύτερη ζωή εκεί. Την φτωχολογιά την έχουν καταδικάσει στην πεινά και τον αργό θάνατο σε μια Ελλάδα που καταρρέει, πλέον οι όποιες λύσεις λιγοστεύουν και εκμηδενίζονται. Στην Ευρώπη κρίση και ανεργία παντού με το ευρώ να καταρρέει, στην Ελλάδα εργασιακός μεσαίωνας, σύγχρονη σκλάβα λοιπόν η φτωχολογιά εδώ με 600, 400, ή ακόμη και 200 ευρώ βασικό μισθό. Τριτοκοσμικός μισθός μεν, αλλά με την ποιο ακριβή ζωή στην Ευρώπη και μια απ’τις ακριβότερες παγκοσμίως ακόμα και απ’τις Η.Π.Α. (τρόφιμα, ενοίκια, είδη πρώτης ανάγκης, κλπ).*

Μπρος γκρεμός, πίσω ρέμα, πάνω καταιγίδα, κάτω το χάος… σκύψε κεφάλι και μη μιλάς, να είσαι χαρούμενος με το απόλυτο τίποτα. Σε λίγο θα πληρώνεις τους εργοδότες για να δουλεύεις. Θα γίνει άτακτη ανακατανομή πληθυσμού, λάθος επιλογές –όπως πάντα- μέσα στην σύγχυση, χάος άνευ προηγουμένου. Ήδη πολλοί δε μπορούν να έχουν ούτε «τα βασικά» και όχι λόγω υπέρμετρης σπατάλης, αλλά λόγω της δομής του συστήματος, που ακόμα και εν καιρώ κρίσης πλουτίζει τον πλούσιο και φτωχαίνει τον φτωχό. Τίποτα στην τράπεζα, τίποτα στο σπίτι, τίποτα στην τσέπη, τίποτα για μας, «θα ζεις για να δουλεύεις και να τους τα ακουμπάς» που έλεγε και σε ένα παλιό, κάπως γραφικό τραγουδάκι… (Δεν ταυτίζομαι με όλους τους στίχους, αλλά κάποια πράγματα επαληθεύονται με το χειρότερο τρόπο κάθε μέρα μπροστά στα μάτια μας…) 


Πάντως εγώ δε  τα παρατάω. Αργά ή γρήγορα, οι περισσότεροι θα ξέρουμε πιο δρόμο θα ακολουθήσουμε. Άμα μπορείς και προσδιορίζεις το στόχο σου αργά ή γρήγορα θα φτάσεις σε αυτόν. 

Ακόμα ψάχνω… και ψάχνομαι…

*Ενδεικτικά παραθέτω κάποια άρθρα σχετικά με το θέμα της διαφοράς τιμών:

10/27/12

The Lagarde List, first published on HOT DOC magazine



The Lagarde List, first published on HOT DOC magazine

Journalist Kostas Vaxevanis published this list on HOT DOC magazine and he is now being prosecuted from the Greek authorities for it. The Greek government is trying once more to end free speech. As a blogger I'm showing my support by also uploading this list.

Sign the petition here to drop all charges against Kostas Vaxevanis:
http://www.avaaz.org/en/petition/Drop_all_charges_against_Greek_journalist_Kostas_Vaxevanis/?cmlcgcb










.




















10/21/12

Accept, Marauder Live @ Fuzz Club, Athens, Greece, 18-10-12



Accept, Marauder Live @ Fuzz Club, Athens, Greece, 18-10-12



If you’re into pure classic Heavy Metal, there was no other place for you to be tonight, than Fuzz Club. The almighty Accept were once again visiting Greece to deliver the goods, this time supported by one of the best Heavy Metal bands that Greece has to offer, Marauder.

I didn’t have the chance to see them the last time they visited Greece with their new singer Mark Tornillo, so I was really looking forward to see him on stage. The night didn’t start very well though, due to the fact that the doors were about to open at 19.30 which didn’t happen until one hour later. Oh well, a few more beers for us “thirsty” ones! The line of people started filling up the club until it was half-full and Marauder came on stage. Sadly most of the crowd didn’t seem very familiar with the Marauder stuff, although a lot of people in the front rows were singing along. The band played 8 songs, some old and some from their new great record –check it out- with a mediocre sound, but an excellent performance.  It was a very special case because despite the fact that the founder/guitarist of the band George had his birthday that night and that they were supporting Accept, the legendary singer Tony Martin was there to watch both bands play. During the last few songs, the crowd looked a lot more active and warmed up. The band finished their set and a big applause followed.

Marauder setlist:

Elegy of Blood
The Great War
Warriors
Free Like An Eagle
Face the Mirror
Classics Never Die
The Return of the Warrior
God’s Will
The Greek Revolution Begins

A small break, lights down, crowd cheering. Accept was about to hit the stage, hard.  They started out playing a couple of songs from their new “child” Stalingrad. You could tell right from the beginning that the sound wasn’t in any case their ally. The vocals were way too low, although Mark was giving his best self, and the guitar and bass were very high. I’ve said it before, but sadly in half the gigs that take place in Fuzz Club, the sound isn’t exactly crystal clear, but more like a mess of electricity and buzz in places. Anyway, the band continued with some of their classics and the crowd –which has doubled until then- didn’t seem to mind so much about the sound quality. I haven’t checked live setlists from the band, I’m a fan so I didn’t have to learn the songs or something, but Monsterman did come as a nice surprise. I think that people didn’t like Accept records like Russian Roulette but mostly their 80s classic stuff. The song that followed was Shadow Soldiers and at that point you could see that the band was tighter than ever. I’ve seen them with UDO as well, and I’m a big fan of UDO in both his Accept and solo career, but I didn’t enjoy their performance with UDO as much as I enjoyed this one with Mark. He’s definitely way more than just “a good replacement”! 

This is was the part where the Accept classics started to tear us up, with the highlight of all of them being the song Aiming High. A few more sons from Blood of the Nations, and the band left the stage for a few minutes. The encore was more than great. Metal Heart, the bands anthem and generally, a Heavy Metal anthem as far as I’m concerned, Teutonic Terror, their smash hit single from Blood of the Nations and Balls To The Wall ended the bands show. I don’t think that there was anyone who left with bad memories from that gig, a real Heavy Metal concert, a true and full Accept show in every sense of the word. Mark is more than great, Stefan and Herman are metal machines and Peter and Wolf are like one on stage. I believe that today’s classic Heavy Metal scene, really fails to offer the kind of on and off stage quality that bands like Accept have set the standards for.

Accept setlist:

Hung, Drawn and Quartered
Hellfire
Restless and Wild
Losers and Winners
Stalingrad
Breaker
Bucket Full of Hate
Monsterman
Shadow Soldiers
Neon Nights
Bulletproof
Aiming High
Princess of the Dawn
Up to the Limit
No Shelter
Pandemic
Fast as a Shark

Encore:
Metal Heart
Teutonic Terror
Balls to the Wall

Cheers to Alice from Ruthless Steel for the company and photos, Alexis from Hurlement -come back soon brother- , Andreas Andreou for the beer and the hookup with T.M., Tony Martin -for just being there-, Dimitris Tsouanas for the photos with Accept, the guys from Battleroar, Greg from Eat Metal, Nikos Mac, Antonis Souvatzis, and last but not least, the 2 dudes I always like to tease, Mitsos “Swordmaster” and Leonidas “Spartan” -they know why-.

Also on Burst.gr - http://burst.gr/live/reports/item/2099-accept-marauder-live--fuzz-club-athens-greece-18-10-12

10/7/12

Λίγα τελευταία λόγια περί «Εθνικής Ενότητας»…




Λίγα τελευταία λόγια περί «Εθνικής Ενότητας»…



Αγωνίζεται για ενότητα και αλλαγή λοιπόν ο Έλληνας σε μια χώρα που δε θέλει να αλλάξει. Και γιατί να αλλάξει άλλωστε, γιατί να αγωνιζόμαστε όλοι μας για αλλαγές σε ένα λαό που είναι πεπεισμένος ότι είναι τέλειος ως έχει; Ο Έλληνας πιστεύει ότι είχε τους πιο εξελιγμένους προγόνους και την πιο αψεγάδιαστη ιστορία που είχε ποτέ ένας λαός. Μια ιστορία που την αμαύρωναν μόνο οι προδότες, ότι κι αν σημαίνει προδότης στο μυαλό του. Δεν πιστεύει επ’ουδενί ότι είναι ένας υπανάπτυκτος και αμόρφωτος λαός, που παπαγαλίζει ευλαβικά τα νέα της τηλεόρασης, τις προφητείες του εκάστοτε σοφού γέροντα, και τα βιβλία του κάθε ευκαιριακού εθνοπατέρα, αλλά ότι είναι ο εκλεκτός λαός και του αξίζουν μόνο τα καλύτερα. Είναι άλλωστε ο λαός που έχει προτείνει τις πιο φανταστικές λύσεις για την διαγραφή του χρέους του, όπως την διαγραφή του χρέους (duh!), τις γερμανικές αποζημιώσεις που κυμαίνονται κάθε φορά που τις ζητάμε -συμπτωματικά- στο ίδιο ύψος με το χρέος μας, το να φορολογούμε όποιον ξένο –κυρίως Άγγλους, Αμερικάνους- χρησιμοποιεί ελληνογενείς λέξεις στο λεξιλόγιό του ή εναλλακτικά, να στείλουμε τον Τσάκ Νόρις να πλακώσει τους Ευρωπαίους δανειστές. Αυτές είναι οι ρεαλιστικές λύσεις του Έλληνα. Του Έλληνα που δε μπορεί ποτέ να βγει από την τρισάθλια κατάσταση του, πολύ απλά επειδή το σύστημα αξιών και ιδανικών του είναι αυτό που υπαγορεύει αυτή την κατάσταση.

Οπότε τι γίνεται μέχρι να έρθουν οι αποζημιώσεις ή να εξορύξουμε το χρυσό, τα πετρέλαια και τους αμύθητης αξίας θησαυρούς τα οποία έχουμε στο υπέδαφος της χώρας; Αγώνες και απεργίες. Όλοι στο Σύνταγμα! Αγανακτισμένοι! Δεν Πληρώνω! 300 Έλληνες! Και άλλα τέτοια ωραία και μοιραία. Ωραίοι σαν Έλληνες στην κοιτίδα ενός απέραντου και θλιβερού καρακιτσαριού. Οι Έλληνες είναι σαν σύνολο, ένας λαός που του αξίζουν αν όχι όλα, τα περισσότερα από όσα παθαίνει. Ούτε με 100 οικονομικές κρίσεις και 1.000 μνημόνια δε στρώνει αυτός ο λαός. Στο κάτω κάτω, η χρεοκοπία δε μας είναι και άγνωστη έννοια σαν χώρα. Η οικονομική εξαθλίωση είναι ένα τίποτα όμως, μπροστά στην πνευματική που πρέπει να υποστούμε κάθε μέρα. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι το μόνο που κρατάει καλά σε αυτή τη χώρα, είναι τα σήριαλ και τα παντός είδους talent shows και τηλεπαιχνίδια. Ο Έλληνας περιμένει ακόμα να ‘βρέξει λεφτά’, να πληρώσουν οι Γερμανοί της πολεμικές αποζημιώσεις, να δώσουν 300 ή 600 δις οι ομογενείς Έλληνες, κάτι, κάποιος, κάπως να πληρώσει το χρέος του και να είναι όλα όπως πριν. Να γεμίσει πάλι το πορτοφόλι και όλα μετά θα είναι καλά. Κατά βάθος νοσταλγεί και λίγο τη χούντα, άσχετα αν οι πιο πολλοί νοσταλγοί του δε ζούσαν καν τότε. «Τότε δεν είχαμε χρέος» ακούς να λένε. Κατά βάθος χαίρεται και στηρίζει λίγο και τους τραμπουκισμούς του εκάστοτε παρακρατικού μηχανισμού. Θα ήθελε κι αυτός μια φορά να σπάσει, να χαστουκίσει, να μαχαιρώσει, να φωνάξει, να πάρει το νόμο στα χέρια του, να διορθώσει μόνος του όλα τα κακώς κείμενα της χώρας ή ακόμη και να γίνει Πρωθυπουργός. Αλλά δε τον αφήνει η νοοτροπία του οπότε στηρίζει όποιον μπορεί να το κάνει, άλλοτε φανερά κι άλλοτε κρυφά. Ο φασισμός έχει πολλά πρόσωπα.

Πολλοί λένε κιόλας για την ‘σαπίλα’ σε όλα τα επίπεδα. Μιλάνε για αυτή σαν να είναι ξένο σώμα, κάποια μόλυνση. Μα, δεν είναι όμως. Είναι φυσιολογική έκκριση της ιδιοσυγκρασίας του νεοέλληνα, ο «ωχαδερφισμός» που λέγαμε. Σάπια είναι αυτά που ψηφίζουν, αυτά που τρώνε, αυτά που ακούνε, αυτά που βλέπουνε, ο τρόπος που συμπεριφέρονται, το περιβάλλον στο οποίο ζούνε. Εν ολίγοις, η σαπίλα είναι η φυσική τους κατάσταση. Αν ήταν τα πράγματα διαφορετικά, δεν θα ήταν Έλληνες.

Ο Έλληνας επέτρεψε να τον κάνουν βλάκα. Το καλωσόρισε με ανοιχτές αγκάλες. Ήταν κάτι το οποίο ήθελε, το οποίο πάντα περίμενε χωρίς να το ξέρει. Δεν είναι πιο βλάκας από οποιονδήποτε λαό, αλλά όταν η νοοτροπία σου κλίνει προς τη συμφεροντολογία, την κουτοπονηριά και την αδιαφορία, είσαι άξιος της μοίρας σου. Δυστυχώς έχουμε γίνει μια μάζα από βλάχους. Ακόμα και οι απειροελάχιστοι Έλληνες που μπορούν να σταθούν - συμπεριφορικά, μορφωτικά, αισθητικά, συνειδησιακά - απέναντι στον μέσο Ευρωπαίο είναι μια ελάχιστη μειοψηφία. Μια μειοψηφία μουδιασμένη απ’την γενικότερη απάθεια, ανίκανη να κάνει οτιδήποτε καθώς είναι απέναντι σε μια τεράστια και άβουλη μάζα της οποίας την ταυτότητα ορίζει κάποιος σκυλοτραγουδιάρης και σκυλοσυνθέτης, τα γνωστά ξενόφερτα αισθηματικά σήριαλ, και ο πάσης απόχρωσης φασίστας.
 

Υπάρχει επίσης μια μερίδα που δυσανασχετεί με την ιδεολογική και κοινωνική εξαθλίωση του μέσου Έλληνα. Αγανακτεί με τον ρατσισμό, την θρησκοληψία, τον σεξισμό, την ομοφοβία, τον σκοταδισμό που εκφράζει σε κάθε πτυχή της ζωής του. Απορώ - τώρα συνειδητοποιούν ότι ζουν σε μια από τις πιο λούμπεν κοινωνίες της Ευρώπης; Τι νόμιζαν άραγε, ότι είναι ευσυνείδητοι πολίτες του κόσμου οι πωρωμένοι θαυμαστές του κάθε τελειωμένου σκυλά, οι φανατικοί ακροατές του κάθε κυβερνητικού παπαγάλου, οι τυφλοί ψηφοφόροι οποιουδήποτε πολιτικού τους βολεύει κατά περίπτωση; Ίσως να πίστεψαν ότι υπάρχει έστω και ένα συνειδησιακό κύτταρο ζωντανό μέσα σε όλα αυτά τα άδεια κεφάλια, που απαρτίζουν το απεχθές πληθυσμιακό μόρφωμα της νεοελληνικής πραγματικότητας;



Ο τρόπος σκέψης, η αισθητική, όλο το σκεπτομορφικό και ιδεολογικό υπόβαθρο της εξουσίας στην Ελλάδα είναι απόλυτα αντιπροσωπευτικό του μέσου νεοέλληνα. Το ίδιο επίπεδο ανθρώπων βλέπεις και στην Βουλή, και στα σπίτια, και στους δρόμους. Δεν υπάρχει καμία διαφορά. Όποιος ασχολείται έστω και λίγο με το πολιτικό σκηνικό, θα το έχει καταλάβει. Γιατί λοιπόν να αλλάξει κάτι στην Ελλάδα; Η Ελλάδα είναι έτσι επειδή έτσι αρέσει να είναι σε όσους τη κατοικούν. Εν ολίγοις, προσωπικά έχω αποδεχτεί την Ελλάδα για αυτό που είναι, μια τριτοκοσμική χώρα που έχει τόσες πιθανότητες να εξευρωπαϊστεί όσο η Λιβύη, το Ιράν, η Αλγερία, το Μαρόκο ή η Ζιμπάμπουε. Για ποια ενότητα να μιλήσεις σε αυτό το λαό; Στο λαό που η μόνες ‘ενότητες’ που είχε ποτέ, του είχαν επιβληθεί; Ούτως ή άλλως, πάντα υπήρχαν στην Ελλάδα φιλοπερσικές, φιλορωμαϊκές, φιλοτουρκικές, φιλογερμανικές και φιλοευρωπαϊκές πόλεις και πολιτικές καθ’όλη τη διάρκεια της ιστορίας της.

Εν κατακλείδι, πλέον, τείνω να υιοθετήσω μια στάση αποδοχής προς την κατάσταση και τα δεδομένα της Ελλάδας. Αντιλαμβάνομαι πια ότι έχω γεννηθεί σε μια χώρα της οποίας ο πολιτισμός προσιδιάζει στην Παλαιστίνη ή στην Αίγυπτο, και ότι είναι μάταιη και αυτοκαταστροφική η οποιαδήποτε ελπίδα για μια εξέλιξη προς ένα άξιο θαυμασμού πρότυπο σύγχρονου –το τονίζω- πολιτισμού, όσον αφορά κυρίως την οργάνωση ενός κράτους, όπως είναι π.χ. η Βόρεια Ευρώπη. Κοινώς, ας κάτσουμε καλύτερα να πιούμε το φραπεδάκι μας και ας απολαύσουμε το καλοκαιράκι μας και τον ήλιο μας, όσο έχουμε ακόμα δανεικά, γιατί χωρίς ουσιαστική αλλαγή νοοτροπίας και ιδεολογίας, δεν αλλάζει τίποτα.

Δεν είμαι απόλυτος σε μια κοινωνία που αλλάζουν τα δεδομένα κάθε μέρα. Ούτε εξιδανικεύω όμως και πλήρως την μεγάλη μερίδα της νεολαίας όπως κάνουν πολλοί οι οποίοι βλέπουν στο πρόσωπό της «αλλαγή» και «επανάσταση». Στο κάτω κάτω τα περισσότερα κομματόσκυλα εκεί είναι πλέον. Το μήλο κάτω απ’τη μηλιά θα πέσει, ή τουλάχιστον όχι πολύ μακριά. Αλλά τόσο ώστε να μας βλάψει ανεπανόρθωτα την υγεία. Αλλά δε βαριέσαι, ποιος νοιάζεται για την υγεία εδώ που φτάσαμε. Ούτως ή άλλως, η ψυχική και πνευματική μας υγεία έχει καταστραφεί προ πολλού σε όλα τα επίπεδά. Και αυτό δυστυχώς είναι χειρότερη «κρίση» από την οικονομική.



10/5/12

Λίγα λόγια ακόμη περί «Εθνικής Ενότητας»…




Λίγα λόγια ακόμη περί «Εθνικής Ενότητας»…



Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή ξεφτιλίζεται σαν χώρα. Μέρα με την μέρα, ώρα με την ώρα, το βιοτικό επίπεδο πιάνει πάτο και σύντομα απόπατο. Οι οικογένειες έχουν εξαθλιωθεί, η όλη έννοιά τους βασικά αλλάζει, η γενιά των 25-35 τρώει ίσως το μεγαλύτερο πλήγμα και στο σύνολό της αδιαφορεί. Όλες οι σπουδές και η προϋπηρεσία και ότι άλλες γνώσεις έχει ο καθένας αποκομίσει και αξιοποιήσει στο κάθε αφεντικό που του’δινε ψίχουλα, την πετά στα σκουπίδια και πλέον κατεβάζει το κεφάλι και πάει στην πρώτη δουλειά που θα βρει με εργασιακές συνθήκες Β. Κορέας.  Πρέπει όμως, γιατί χρειάζεται ο μισθός για να συντηρηθεί. Πάμε οπότε και δε λέμε και κουβέντα γιατί βρήκαμε δουλειά σε μια χώρα που καταρρέει.

Και ψάχνεται ο Έλληνας να βρει ομοϊδεάτες στη χώρα του. Πώς να βρεις τώρα όμως ομοϊδεάτες σε μια χώρα γεμάτη κομματόσκυλα, λαμόγια, κλέφτες, φασίστες, αναρχικούς, αριστερούς, δεξιούς, ρατσιστές, ανθρωπιστές, κεφαλαιοκράτες, χριστιανούς, άθεους, παρτάκηδες κλπ; Για τον καθένα μια ταμπέλα, για όλους κάτι έχουμε να πούμε εκτός από εμάς τους ίδιους. Καλωσήρθες στην Ελλάδα. Σε μια Ελλάδα που δυστυχώς δε μαθαίνεις από μικρός, εκεί που είναι η τρυφερή σου παιδική ηλικία και όλοι σου φέρονται με το καλό, κυρίως για να σου περάσει ο καθένας με τρόπο την όποια ιδεολογία του, τη θρησκεία του, την ομάδα του και γενικά ότι μπορεί να κοκορεύεται μετά στους άλλους ότι σου έμαθε, αλλά μεγάλος, εκεί που πρέπει να ανοίξεις τα φτερά σου, σε μια χώρα που ξέρει μόνο να κόβει φτερά και να γκρεμίζει όνειρα. Είμαστε μια χώρα που εκτιμά το φαίνεσθε και όχι το είναι.

Απογοήτευση πλήρης δυστυχώς για πολλούς. Γιατί όμως; Γιατί να ψάχνουμε να γίνουμε όλοι «μια δύναμη», γιατί να πρέπει να δράσουμε όπως τα κύτταρα ενός οργανισμού, όταν είμαστε τόσο μα τόσο διαφορετικοί; Εν τέλει, γιατί ο «οργανισμός» να είναι το έθνος και όχι ο άνθρωπος; Αυτό μπορεί να επιτευχθεί όταν έχουμε προσωπική γνώμη και άποψη. Γιατί εγώ ταυτίζομαι παραπάνω με τον καταπιεσμένο μεν, αλλά ανεξάρτητο και ακομμάτιστο Ισπανό και Πορτογάλο, παρά με τον βολεμένο Ελληναρά, που μια ζωή με έβλεπε σκουπίδι και εμπόδιο. Γιατί να είναι λοιπόν ο "κοινός σκοπός" με τους φέλλοου γκρηκς, ανεξαρτήτως του τι πρεσβεύουν; Ενότητα με τον υπαίτιο της τωρινής κατάστασης; Ενότητα με τον μπράβο του κεφαλαίου; Ενότητα με αυτή τη γλοιώδη στρατιά συμφεροντολόγων, που μόλις περάσει ο κοινός σκοπός, θα μοιράσουν πάλι τα λάφυρα παίρνοντας τη μερίδα του λέοντος; Γιατί; Γιατί να υπάρξει ενότητα με αυτούς, ενάντια στην Ευρώπη; Γιατί όχι ενότητα με όλους τους αντίστοιχα εξαθλιωμένους, απέναντι σε αυτούς; Λόγω έθνους και πατρίδας; Της πατρίδας που με την πρώτη ευκαιρία πάτησε και πάλι πάνω στα κεφάλια μας; Ε, όχι. Συγγνώμη αλλά δε θα πάρω.


Η "ενότητα" και ο "κοινός σκοπός" δεν είναι εθνική-ος. Δεν πιστεύω πως έχω κοινά με έναν άβουλο ακόλουθο που με την ψήφο και την νοοτροπία του επί 30 χρόνια με έφερε κι εμένα και μια ολόκληρη χώρα στο χείλος τους γκρεμού. Και λέω άβουλο ακόλουθο, γιατί την ψήφο συμφέροντος μόνο έτσι μπορώ να τη χαρακτηρίσω. Μας ενώνει λοιπόν το έθνος και πρέπει να "κάνουμε στη μπάντα την αντιπαράθεση μας". Όχι φίλε μου. Έκανες λάθος και δυστυχώς το πληρώνουμε όλοι τώρα. Ο μόνος δρόμος πλέον για αυτή σου τη λανθασμένη δράση είναι η έμπρακτη αντίδραση. Δε θα πετάξουμε στα σκουπίδια την όποια ιδεολογία, η οποία είναι έννοια που υπερβαίνει την εθνικότητα, για ένα ανύπαρκτο εθνικό όραμα κάποιων. Η ιδεολογία είναι προϊόν στοχασμού, ενώ η εθνικότητα απλή σύμπτωση. Ο διαχωρισμός αυτός αφορά το συμφέρον της κοινωνικής τάξης. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει (όσο και αν φωνάζουν και ωρύονται και το διατυμπανίζουν κάποιοι) κοινό με τον έξαλλο φασίστα, τον συμφεροντολόγο δεξιό ή κεντρώο, τον παντογνώστη αριστερό, τον «μπαχαλάκια» ή τον βολεμένο αστό. Κοινό είναι μόνο με τον αντίστοιχα συνειδητοποιημένο άνθρωπο δεινής θέσης, Έλληνα, Ιταλό, Ισπανό, Τούρκο, Γερμανό. Δυστυχώς αυτό σημαίνει μια κάποια "διχόνοια". Ευτυχώς όμως η διχόνοια αυτή είναι παραγωγική και αναγκαία για τη ζύμωση των κοινωνικών τάξεων. Και ο λόγος που φτάσαμε ως εδώ είναι ακριβώς γιατί αποφύγαμε να ασχοληθούμε μαζί της.

Δεν χρειάζεται φυσικά να ταυτίζεσαι 100% ιδεολογικά με τους άλλους, είναι αδύνατον ούτως η άλλως. Η χρυσή τομή που λειτουργούν όλοι με κοινό σκοπό είναι αυτό που λένε και οι Αμερικάνοι "The American way of life". Αυτό είναι τόσο έξυπνο, γιατί περιέχει ότι μα ότι άποψη έχει ο καθένας μέσα από μια σεβαστή αποδοχή προς όλους. Και καταλήγει να είναι κοινό πρίσμα. Οπότε λόγω του γεγονότος ότι ανήκεις σε ένα κράτος θέλοντας και μη κι έχεις κοινό μισθολόγιο, φορολογία και λοιπά, με τον κάθε άλλο συμπολίτη σου ανεξαρτήτως απόψεων, όταν προσβάλλεσαι από κάποιον, προσβάλλεται ο τρόπος ζωής σου. Αυτό είναι που δεν έχουμε στην Ελλάδα, το κοινό πρίσμα που να είναι πάνω από τις απόψεις του καθενός. Αυτό το πρίσμα είναι η απ’τη μια καθημερινότητά σου και τα πιστεύω σου,  απ’την άλλη τα στάνταρ σου για τα λεφτά και την ελευθερία σου. Και μέσα από αυτό το κοινό πρίσμα δεν χρειάζεται καν να αναλυθούν. Κάποιοι ανιστόρητοι βλέπουν τον εμφύλιο πόλεμο, που ιστορικά τον έχουμε τιμήσει δεόντως, ως μια πιθανή λύση για «ξεκαθάρισμα» και ως κάτι αναπόφευκτο. Κάθε φορά που θα συσπειρωθούμε θα και νικήσουμε τον όποιο εισβολέα, εσωτερικό ή εξωτερικό, μετά σκοτωνόμαστε μεταξύ μας. Ποιος θα πάρει την εξουσία και τα λάφυρα. Αυτή η τάση στρατοπεδοποίησης, που ξεκινά από μικρή ηλικία με ομάδες και σχολεία, φτάνοντας πιο μετά σε κόμματα και κοινωνικοπολιτικές ιδεολογίες, είναι το λιγότερο αυτοκαταστροφική. Και το να αυτοκαταστρεφόμαστε είναι κάτι που το κάνουμε πολύ καλά καθ’όλη τη διάρκεια της ιστορίας μας.

ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ - http://dawnofbattle.blogspot.gr/2012/10/blog-post.html
ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ - http://dawnofbattle.blogspot.gr/2012/10/blog-post_7.html


10/3/12

Λίγα λόγια περί «Εθνικής Ενότητας»…





Λίγα λόγια περί «Εθνικής Ενότητας»…



Έχει δημιουργηθεί τελευταία η τάση να συζητάνε πολλοί για μια ουτοπική ενότητα η οποία πρέπει να έρθει σύντομα κιόλας, γιατί αλλιώς “χανόμαστε”. Γέμισαν οι δρόμοι, τα λεωφορεία, οι καφετέριες, τα ιντερνέτς, συνθήματα τύπου «Έλληνες ξυπνήστε», «Έλληνες ενωθείτε», «Όλοι οι Έλληνες μια γροθιά», «Επανάσταση τώρα!» κλπ. Μακάρι να έλεγα πως είναι άξιον απορίας, αλλά δεν είναι. Φυσιολογικότατο αν μη τι άλλο, σε μια περίοδο «οικονομικής κρίσης» όπως αυτή να υπάρχει αναταραχή. Βλέπεις, τόσα χρόνια περνάγαμε τέλεια, γιατί οι πολιτικοί δεν έκλεβαν, οι επιχειρηματίες έκοβαν αποδείξεις, το δημόσιο δεν κατασπαταλούσε χρήμα απ’τα ταμεία του κράτους και οι επιδοτήσεις της Ε.Ε. ήταν αχρείαστες. Είναι κακό λοιπόν που υπάρχει η τάση να αναζητά ο κόσμος μια «εθνική ενότητα»; Όχι. Μπορεί αυτό να επιτευχθεί στην Ελλάδα του σήμερα; Όχι και πάλι.

Κοινός σκοπός λοιπόν. Όπως δεν ήταν τόσα χρόνια δηλαδή. Τόσα χρόνια που ο καθένας κοίταγε την πάρτη του, που πατούσε επί πτωμάτων για να ανέβει, που πούλαγε αξίες και ιδανικά και τη μάνα του ακόμα, για μια καλή θέση, για ένα μεγάλο σπίτι, για ένα γρήγορο αμάξι, για οτιδήποτε θα του ανέβαζε το “status”. Γιατί στο κάτω κάτω, τι αξία έχουν πλέον τα ιδανικά σε μια κοινωνία η οποία το μόνο ιδανικό που αναγνωρίζει είναι τα χρήματα και το ότι μπορούν αυτά να αγοράσουν;

Ο Έλληνας απογοητεύτηκε. Χρεοκόπησε. Αυτοκτονεί. Δυστυχώς όχι μόνο σαν μονάδα, αν και αυξήθηκαν κατακόρυφα τα νούμερα κι εκεί, αλλά σαν χώρα και σαν έννοια. Σωματική και πνευματική αυτοκτονία. Η παρωδία λαού που λέγεται νεοέλληνες δεν έχει καμία σχέση ούτε με ένδοξο παρελθόν, ούτε με Λεωνίδες και Αλέξανδρους, ούτε με Αριστοτέληδες και Σωκράτες, ούτε με Παρθενώνες και Μυκήνες. Η μόνη έννοια του νεοέλληνα είναι να μη χάσει τον καναπέ, το φραπέ, την κούρσα του και το τηλεκοντρόλ απ’το χέρι. Η νοοτροπία του «ωχαδερφισμού» που έλεγε και ένας δάσκαλός μου στο δημοτικό (Α ρε κυρ-Στέφανε, έπρεπε να πάθω για να μάθω τελικά… πόσο δίκιο είχες) η οποία έχει αποτυπωθεί στο DNA μας εδώ και χρόνια, όχι μόνο δε φέρνει  επανάσταση, αλλά ούτε την παραμικρή αλλαγή. Τρανή απόδειξη ότι εδώ και μια τριετία από την υποτιθέμενη οικονομική κρίση, το μόνο που έχει αλλάξει είναι τα μέτρα που είναι όλο και πιο βαριά. Στο τέλος έτσι όπως πάει, θα μας πάρουν και κάποια άλλα μέτρα… τα τελευταία μας.


Η κατάσταση που επικρατεί είναι η εθνική διχόνοια παρά η ενότητα. Και φυσικά και σε πολιτικό επίπεδο. Παραμερίζουμε και εκτοπίζουμε την ενότητα και τον όποιο κοινό σκοπό. Αριστερά οι μεν, δεξιά οι δε. Ακροαριστερά οι μεν, ακροδεξιά οι δε. Ακολουθεί το παπαγάλισμα απόψεων και τα copy-paste απ’τα site και τις εφημερίδες της εκάστοτε παράταξης. Με μια μανία πρωτόγνωρη κιόλας, μια λύσσα δίχως προηγούμενο. Απίστευτες οι αντιφάσεις. Το ένα άκρο στηρίζει τόσο πολύ τους μετανάστες, τον «αριστεριστικό» ή «αναρχικό» τρόπο σκέψης και την αντίθεσή του σε κάθε μορφή εξουσίας που είναι πολύ πιθανόν να βρεις και άτομα που να κοντεύουν να γίνουν π.χ. εθνικιστές Τούρκοι (μιλάω από προσωπική εμπειρία), αρκεί να μην πάνε στο άλλο άκρο. Το άλλο άκρο απ’την άλλη ακούει για «αδελφούς Πακιστανούς», «ανοιχτά σύνορα» και «συντρόφους» και βγάζει αφρούς. Αν πεις καλό λόγο για μετανάστη, είσαι «ανθέλληνας», «προδότης», «τσιπραίος» (ο νέος χαρακτηρισμός της εποχής, ανάλογος ίσως του «πασόκος» πριν 30 χρόνια), αν πάλι πεις καλό λόγο για την Ελλάδα και την ιστορία της ή στηρίξεις το να υπάρχει κάποιος έλεγχος για το μεταναστευτικό είσαι «φασίστας», «ρατσιστής», «νεοναζί». Αυτοί είμαστε, έτσι γίναμε, περαστικά μας. Και μέσα στην αναμπουμπούλα, βγήκε και ο κάθε πικραμένος και ακραίος και μαζεύει κόσμο για την παράταξή του, κόσμο που πιστεύει πως η επανάσταση και η αλλαγή θα έρθει με ξύλο, με βία, με μαχαιρωμένους μετανάστες, με κρεμασμένους φασίστες, και άλλα τέτοια.

Και υπάρχει και αυτή η τρίτη μερίδα. Αυτοί που είτε κάνανε αποχή μια ζωή από όλα τα κοινωνικά προβλήματα, ή στηρίζανε την πλειοψηφία για να μην τους κατηγορήσει κανείς. Αυτοί είναι και οι πιο τρομαγμένοι τώρα. Αυτοί κοιτάνε πως θα γλυτώσουν το τομάρι τους. Πως θα επιβιώσουν σε μια κοινωνία που δεν αφήνει περιθώρια επιβίωσης σε σχεδόν κανέναν πλέον. Αυτοί παρακολουθούν και τα δύο άκρα. Βλέπουν τους μεν που λένε "με φασίστες δεν έχουν να πω τίποτα" και τους δε που λένε "οι αριστεροί είναι προδότες ανθέλληνες". Πολλοί στρέφονται σε κάποιο από αυτά, αλλά οι περισσότεροι συνεχίζουν ακάθεκτοι ότι έκαναν και πάντα σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Ολική αδιαφορία uber alles.

Που είναι λοιπόν αυτή η αλλαγή οπότε που όλοι περιμένουν; Πως γίνεται να έρθει η οποιαδήποτε αλλαγή, όταν πρέπει να σωφρονιστούμε όλοι κάτω από έννοιες όπως το έθνος, η θρησκεία, τα κόμματα ή ακόμα και κάποια πεπαλαιωμένα «ήθη κι έθιμα» ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλη γελοιότητα. Πεπαλαιωμένοι κανόνες για πεπαλαιωμένες κοινωνίες. Κοινωνίες με άλλη παιδεία. Και μιας και είπα για παιδεία, θυμάμαι μια παλιά καταμέτρηση αναλφάβητων ατόμων στην Ελλάδα και ατόμων που τελείωσαν μόνο το δημοτικό. Σοκαριστικά τα νούμερα. Όταν η σωστή και ολοκληρωμένη παιδεία είναι η βάση για να γίνει οποιαδήποτε πρόοδος και αλλαγή, σε μια χώρα που πάσχει από την έλλειψή της, η μόνη αλλαγή που θα υπάρξει είναι περισσότερη καταπίεση και ολική εξαθλίωση. Δεν είμαστε και πολύ μακριά πλέον από χώρες που κάποτε θα τις έλεγες τριτοκοσμικές. Το κακό είναι πως το μοντέλο παγκοσμιοποίησης προστάζει μια κοινωνία 2 τάξεων, κοινωνία πλούσιων-φτωχών, το οποίο είναι μακράν χειρότερο και από τριτοκοσμική χώρα.

Από αυτό τον λαό περιμένουμε να δούμε αλλαγή; Δε το νομίζω δυστυχώς... Κι όμως στο βωμό μιας κάποιας δημοκρατίας, η οποία είναι συνυφασμένη με την τυραννία εδώ και χρόνια, θυσιάζουμε κάθε μορφή λογικής. Ναι στην Ελλάδα γεννήθηκε η δημοκρατία. Αλλά γεννήθηκε και η τυραννία. Και αυτό έχουμε φροντίσει να το κρύψουμε επιμελώς στα ιστορικά βιβλία, κάπου ανάμεσα στους Έλληνες που πολεμάνε σαν ήρωες και τους ήρωες που πολεμάνε σαν Έλληνες.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ - http://dawnofbattle.blogspot.gr/2012/10/blog-post_5.html
ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ - http://dawnofbattle.blogspot.gr/2012/10/blog-post_7.html


ALSO ON:

http://www.koutipandoras.gr/?p=26805

http://www.newsnow.gr/article/235055/liga-logia-peri-ethnikis-enotitaskai-allon-esperidoeidon.html

http://logioshermes.blogspot.com/2012/10/blog-post_6120.html

http://logiosermis.net/views/articles/19233-λίγα-λόγια-περί-«εθνικής-ενότητας»…και-άλλων-εσπεριδοειδών.html#.UHcUay4xqH8

http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=58238&Itemid=131

http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2012/10/blog-post_1462.html

http://ipaideia.gr/Λίγα-λόγια-περί-“εθνικής-ενότητας”.2cb464e8e83c02c62ec543056bccca81.html

http://www.axortagos.gr/liga-logia-peri-ethnikis-enotitas_3.html

http://news8873.blogspot.gr/2012/10/fw_9051.html

http://troktiko.eu/2012/10/liga-logia-peri-ethnikis-enothtas/

http://www.arpaktiko.org/λιγα-λογια-περι-εθνικης-ενοτητας.html

http://press-gr.blogspot.gr/2012/10/blog-post_2985.html

10/2/12

Moonspell, Sorrowful Angels, SadDolls, Fallen Arise, Live @ Gagarin 205, Athens, Greece, 29-09-2012




Moonspell, Sorrowful Angels, SadDolls, Fallen Arise, Live @ Gagarin 205, Athens, Greece, 29-09-2012



Going to a gig is always a top priority on my list, even on a Saturday night. The all time classic Gagarin 205 Club was ready and willing for another season full of concerts and events and despite the whole Greek economy crisis, I hoped that people would be there to support 3 Greek bands and Moonspell, who always honour us in almost every single one of their tours.

The whole day didn’t start all that good. I had to work overtime and I wasn’t sure if I could make it in time to see all the bands. Thankfully, despite all the delay from buses etc, I made it in time to see more than half the set of Fallen Arise, the first band on the bill. Fallen Arise are a somehow fresh band, with operatic/symphonic metal sound. Their on stage presence was excellent, along with their communication with the crowd. Too bad that there weren’t many people around to see them play. They’ve been working a lot on their music and that was more than obvious on stage also. Their new singer Spyla has a very good and sensational voice and she adds a lot to the whole presence. The band had both male and female vocals. I believe that they are far better now than the last time I saw them supporting InnerWish, another great Greek band. The band is currently working on their first full-length.

Fallen Arise setlist:

Burned Ivy
Eternity
Eternal Sins
Never Forget Me
Furor
Nightouched

The second band on the bill was SadDoLLs, a band I’ve never had the chance to see before. Their style is semi-goth, semi-electro with very few industrial elements. It’s really not my style although I did enjoy their more goth/romance stuff. The fact is that they reminded me HIM a little, but I don’t think that the more industrial stuff suits the bands style, maybe they should stick to just goth. They do have a good stage presence though, and good sound. Among their stuff they also played two covers, Erased from Paradise Lost and Pussy from Rammstein.

SadDoLLs setlist:

Bloodred
Criminal Of Love
Erased (Paradise Lost cover)
Psychedelic Love
Pussy (Rammstein cover)
Life=0
Watch Me Crawl Behind
Misery

Finally it was about time for Sorrowful Angels. They are one of my favourite Greek bands and I’ve seen them live many times. Every time is different of course. The band hit the stage furiously and you could tell from the beginning that they were very excited to be here. Moonspell are one of their fav bands and I guess they were over enjoying supporting them tonight. They had a very good sound and combined with their energy, they showed some explosive results. Their singer Dion kept at all times very good contact with the crowd while their bass player Ilias was blending his playing and on stage figures perfectly. The drumming was also very good as well as the second guitar. Definitely one of the best Greek bands.

Sorrowful Angels setlist:

Mistress Of Desire
Unspeakable Cult
Shores Of Capture
Nous Undue
Right Of Way
Suicidal Manners
Love Means Death
Omens
Mourn
Denial

Time for the almighty Moonspell. I don’t like getting political, but I do feel a little like brothers with the Portugese people, after all the stuff that they’re going through. We should all stick together in times like these. Ribeiro was in an excellent mood along with the rest of the band. He appeared on stage with a weird helmet, which looked like the one they have on their record cover. The sound was perfect which is very rare for both the club and Moonspell. I’ve seen them many times, well, mostly in open areas, but it was a pleasure to listen to such a perfect sound. I can’t even begin to describe the whole atmosphere… after all those times (Ribeiro was saying 8 times over and over again) Moonspell feel like home here. He couldn’t stop talking about Greece and Athens (Athina! Athina!) and all the Greek bands that he admires so much like Rotting Christ and Septic Flesh. The best moments of their show was the performance of Scorpion Flower and Alma Matter and a moment when Ribeiro remembered another great frontman, the late Peter Steele from Type O Negative. A little less than two hours, and it was time to say goodnight and farewell to Moonspell once more.

Moonspell setlist:

Axis Mundi
Alpha Noir
Love Is Blasphemy
Finisterra
Night Eternal
Opium
Awake!
Mephisto
Lyckanthrope
Nocturna
Scorpion Flower
Abysmo
New Tears Eve
Em Nome Do Medo
Vampiria
Alma Matter

Encore:
Wolfshade
Grandstand
Fullmoon Madness

Best moment of the show was definitely mr Ribeiro. Worst moment was that when Fallen Arise was playing, the club had much less than 200 people inside.

P.S. - Cheers to Dorina, Anastasia for the company, Fragiskos Samoilis for the… compliments, Vaggelis Sadus and last but not least “The Boozerman”. 

Also on Burst.gr - http://burst.gr/live/reports/item/1950-moonspell-sorrowful-angels-sad-dolls-fallen-arise-live-gagarin-205-athens-greece-29-09-2012
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...